«پزشک احمدی»؛ چهره پنهان حذف مخالفان سیاسی در زندان‌های رضاشاهی

پزشک احمدی، پزشک زندان‌های سیاسی در دوران رضاشاه، به‌جای ایفای نقش درمانگر، به یکی از ابزارهای خاموش دستگاه امنیتی پهلوی اول برای حذف فیزیکی مخالفان سیاسی بدل شد؛ نقشی که نام او را در حافظه تاریخی ایران به نماد مرگ‌های مشکوک و طراحی‌شده پیوند زده است.

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «نار خبر»؛ نام احمد احمدی، مشهور به «پزشک احمدی»، در تاریخ معاصر ایران با یکی از تاریک‌ترین ابعاد حکومت رضاشاه گره خورده است؛ پزشکی که حضورش در زندان‌های سیاسی دهه ۱۳۱۰ شمسی، فراتر از معاینه زندانیان، کارکردی امنیتی و مرگبار یافت.

پزشک احمدی به‌عنوان پزشک زندان قصر و از عناصر مورد اعتماد شهربانی، نقش فعالی در ساختار سرکوب پهلوی اول ایفا می‌کرد. بر اساس اسناد و روایت‌های تاریخی، او در مواردی مأمور اجرای حذف بی‌سر و صدای زندانیان سیاسی می‌شد؛ حذف‌هایی که اغلب در پوشش مرگ طبیعی انجام می‌گرفت.

گزارش‌های تاریخی نشان می‌دهد شیوه‌های مورد استفاده، شامل تزریق مواد سمی یا ایجاد مرگ‌های ساختگی بوده است؛ روش‌هایی که امکان انکار رسمی را برای حکومت فراهم می‌کرد و از بروز واکنش اجتماعی و سیاسی جلوگیری می‌نمود.

نام پزشک احمدی با مرگ برخی از برجسته‌ترین چهره‌های سیاسی و فکری منتقد رضاشاه پیوند خورده است؛ چهره‌هایی که حذف آنان بخشی از پروژه تثبیت قدرت و حذف رقبای سیاسی در دوره استبداد پهلوی اول تلقی می‌شود.

میرزا عبدالحسین تیمورتاش، وزیر دربار رضاشاه و از قدرتمندترین رجال سیاسی آن دوره، پس از مغضوب شدن در زندان جان باخت؛ مرگی که بسیاری از منابع تاریخی، نقش مستقیم پزشک احمدی را در آن محتمل می‌دانند.

سردار اسعد بختیاری، از رهبران برجسته نهضت مشروطه و چهره بانفوذ ایل بختیاری، دیگر شخصیتی است که مرگ او در زندان با ابهامات فراوان همراه شد و نام پزشک احمدی در پرونده‌اش مطرح شده است.

فرخی یزدی، شاعر، روزنامه‌نگار و نماینده مجلس، از ص شخصیتی است که مرگ او در زندان با ابهامات فراوان همراه شد و نام پزشک احمدی در پرونده‌اش مطرح شده است.

فرخی یزدی، شاعر، روزنامه‌نگار و نماینده مجلس، از صریح‌ترین منتقدان استبداد رضاشاهی بود که بنا بر روایت‌های مشهور، با تزریق هوا یا سم در زندان جان باخت؛ روایتی که به نمادی از خفقان فرهنگی و سیاسی آن دوران تبدیل شد.

تکرار این موارد نشان می‌دهد حذف مخالفان سیاسی در دوره رضاشاه، نه یک اقدام موردی، بلکه روشی سیستماتیک در ساختار قدرت بوده است؛ روشی که از ابزارهای امنیتی، قضایی و حتی پزشکی برای تحقق اهداف خود بهره می‌گرفت

.به‌کارگیری یک پزشک در فرآیند قتل زندانیان سیاسی، نمادی از فروپاشی اخلاق حرفه‌ای تحت فشار قدرت مطلقه است؛ جایی که نهادهای تخصصی، به‌جای ایفای نقش مستقل، در خدمت تثبیت استبداد قرار می‌گیرند.

انتهای خبر/

ارسال نظر

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *